Ποιοι είμαστε

Είμαστε η Πόλυ και ο Αργύρης από την Θεσσαλονίκη, και από την Πρωταπριλιά του 2013 έχουμε στην ιδιοκτησία μας το ζαχαροπλαστείο Εμμανουήλ Μπεζές. Αποτελούμε πλέον την δεύτερη γενιά αυτής της μικρής επιχείρησης, την οποία παραλάβαμε από τον μπαμπά του Αργύρη, τον Μανώλη. Από το 1978 το ζαχαροπλαστείο μας άρχισε να απλώνει την φήμη του αρχικά σε όλη την Θεσσαλονίκη και σύντομα σε όλη την Ελλάδα. Μία φήμη, ίσως αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους του. Θεωρούμαστε μοναδικοί σε αυτό που φτιάχνουμε: τον γεμιστό μπεζέ. Όσοι ξέρουν καλά την πόλη μας, μας συγκαταλέγουν ανάμεσα στις εμβληματικές γεύσεις της.

Ο μπαμπάς μας για 50 συνεχόμενα χρόνια, έφτιαχνε μόνος του όλα τα γλυκά και παράλληλα τα τελευταία δέκα χρόνια κρατούσε μόνο μαζί με την μητέρα μας το ζαχαροπλαστείο. Η κόπωση και η πτώση της επιχείρησης επήλθαν μοιραία λοιπόν την τελευταία ενεργή πενταετία του κύριου Μανώλη, πλην της φήμης και της ζήτησης του μπεζέ μας, που συνεχώς αυξάνονταν. Ο γιος του ο Αργύρης ζητούσε επίμονα να τον αφήσει να αναλάβει το μαγαζί, αλλά ο μπαμπάς αρνιόταν επειδή θεωρούσε το επάγγελμα σκλαβιά. Ο χρόνος κυλούσε και η συνταξιοδότηση φάνταζε μονόδρομος πλέον, με μετέωρο το θέμα συνέχισης ή μη της επιχείρησης. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στην χώρα μας, έκαναν το σενάριο πώλησης του ζαχαροπλαστείου απίθανο και έτσι επιτέλους ο Αργύρης πήρε στα χέρια του αυτό που ονειρευόταν από παιδί: την αγαπημένη του επιχείρηση!

Η διαδοχή ξεκίνησε λίγο πριν από τον Ιανουάριο του 2013. Το τότε υφιστάμενο κατάστημα δεν επιδεχόταν κάποιας βελτίωσης και έτσι αποφασίσαμε από πολύ νωρίς να βρούμε άλλο. Για καλή μας τύχη, στο ίδιο τετράγωνο, στην γωνία, ενοικιαζόταν ένα μεγάλο ακίνητο! Για κακή μας τύχη, τα οικονομικά μας δεν μας επέτρεπαν να πάρουμε δάνειο. Μετά από έναν χρόνο αναζήτησης πόρων,  πήραμε την μεγάλη απόφαση: να πάρουμε τα ψυγεία και τον εξοπλισμό εικοσαετίας του μπαμπά μας, και τα λεφτά που μας δάνειζαν τα αδέλφια και οι γονείς μας και να μπούμε στο νέο κατάστημα!

Θυμόμαστε χαρακτηριστικά τους πρώτους μας μήνες στο νέο μαγαζί. Μέσα στην καρδιά της κρίσης, χωρίς ταμπέλα για σχεδόν τρεις μήνες, με ένα μόνο μαρμάρινο τραπέζι στην μέση του χώρου πώλησης-σαλονιού, αποφασίσαμε να δώσουμε έμφαση στην γεύση που προσφέραμε και όχι στην όψη. Έχοντας βρέφος το πρώτο μας παιδί, τον Εμμανουήλ, και έχοντας πάρει από κοινού απόφαση να μεγαλώσουμε οι ίδιοι το παιδί μας, κάναμε το ζαχαροπλαστείο το δεύτερό μας σπίτι. Στόχος μας από την αρχή ήταν να συστήσουμε επιχείρηση με δομές που να μην εξαρτάται η επιβίωσή της από εμάς. Άλλωστε, το να μεγαλώσει το παιδί μας με εμάς παρόντες στην ζωή του το είχαμε και το έχουμε απόλυτη προτεραιότητά μας.

 Κάναμε το εργαστήριό μας ανοιχτό, και όποιος έρθει βλέπει πώς φτιάχνονται τα γλυκά μας. Κάπως έτσι, φαίνεται και το ότι δεν χρησιμοποιούμε κουβαδάκια με γεύσεις, αρώματα και συντηρητικά. Περηφανευόμαστε για το ότι διαθέτουμε ζαχαροπλαστική ιδεολογία, η οποία θέλει το γλυκό να γίνεται καθημερινά, με κανονικές πρώτες ύλες, χωρίς συντηρητικά. Διαλέξαμε τον δύσκολο δρόμο, αυτόν που απαιτεί πολλές εργατοώρες, υψηλά κόστη πρώτων υλών, μικρό χρονικό περιθώριο διάθεσης των γλυκών μας (αφού έχουν τον φυσικό χρόνο ζωής) και λειτουργία εργαστηρίου εφτά ημέρες την εβδομάδα, πρωί και βράδυ!